Groeten uit…. Kinderdijk, Nieuw-Lekkerland

16-08-2010

Ik zit ermee in mijn handen en kijk er naar. Een ansichtkaart met molens.

Uit Kinderdijk, Nieuw-Lekkerland. Ik draai ‘m om.Ja, hij is echt aan mij geadresseerd, maar wel via het zakenadres.

Afzender PHILIPS? Wàààt! Geen kusjes!!Mijn ogen lopen langs de volgende tekst: (geen aanhef)

Uiteraard houden wij u op de hoogte van de laatste ontwikkelingen en trends. Per 1 oktober 2009 is de wet gewijzigd en mogen wij u niet zomaar digitale informatie toesturen. Een goede ontwikkeling en daarom vragen wij u hierbij om toestemming.

O Ja, ik geef toestemming.

O Nee, ik geef geen toestemming (vakje aanvinken)

Tegelijkertijd willen wij uw overige contactgegevens controleren:

Noteer de juiste gegevens hieronder en FAX de kaart terug naar: 040 278 40807

Met daaronder een vak om NAW gegevens in te vullen.

Wat moet ik hiervan denken?

Dit kan wel eens een gevolg zijn van de zogenaamde spamwet.

De spamwet is op 1 oktober 2009 ingegaan. Voor die datum moest een ieder, die wel eens een nieuwsbrief of verkoopinformatie per email verzend, toestemming vragen aan de geadresseerde.

(Ik heb in de weblog ‘opruimen’ al aandacht besteed aan de introductie van de spamwet. Google maar eens naar: De marskramer in plaats van spam!)

Waarom is Philips daar zo laat mee? Ik heb het ze via de mail gevraagd. Als er antwoord komt, zal ik deze tekst aanvullen/wijzigen. Op dit moment zou je denken dat Philips door iemand op de vingers is getikt.

Nu (augustus 2010) zijn we 10 maanden na de start van de spamwet. Aan de spam die nog dagelijks door mijn spamfilter wordt opgevangen (of doorgelaten) merk ik niet dat er een spamwet is. De reclamebrochures en -krantjes per postbus blijven gewoon doorgaan. Een echte verspilling van energie en belastend voor het milieu.

Als je digitaal informatie aanvraagt, omdat je één keer nieuwsgierig bent, blijft de digitale reclame gewoon doorgaan.

De spamwet is dus gewoon een nepwet, want hij kan nauwelijks gehandhaafd worden.

Het geeft echter ook te denken.

Met al die reclame bedoel ik. Ongevraagde spam werkt tot ergernis. Een hoeveelheid ongevraagde informatie en reclame uit je vakgebied gooit men zo weg of stapelt men op zonder ernaar te kijken.

Als de kosten van deze overbodige zooi eens berekend zou kunnen worden, blijkt waarschijnlijk dat we helemaal geen begrotingstekort in Europa hoeven te hebben. Alleen met stoppen van overbodige reclameboodschappen kunnen we de crisis aan ;D

Het geeft twee keer te denken hoe het anders moet.

Wat doet u, als u iets wilt weten of nodig heb? Ik ga direct zoeken op internet. Voor mij geen gouden gids óf per telefoon brochures opvragen. In sommige vakgebieden is het zelfs al niet eens meer mogelijk om een brochure in een winkel mee te nemen. Laatst hoorde ik een oudere (83 jaar) mopperen dat hij geen verkoopboek voor TV’s kon meekrijgen. De TV-modellen zijn tegenwoordig met alle specificaties en vergelijkingen op internet te bekijken.

Ja, dan moet je als oudere wel door je kleinkinderen geholpen worden.

Internetsites van het bedrijfsleven zijn niet altijd om over naar huis te schrijven (per email dan ;D). Van veel websites is bij de entree niet te ontdekken wat voor werk ze doen of welk product ze vertegenwoordigen.

Soms is de openingspagina zo kunstzinnig dat de boodschap van het bedrijf ondersneeuwt. Het lijkt soms of de programmeer-tik van de web-bouwer belangrijker is dan het product dat op internet gepresenteerd gaat worden. Veelal ontgaat het de web-bouwer dat heel veel mensen nog een oude machine hebben met oudere systeemversies. Een openingspagina kan wel eens zo langzaam openen op zo’n oude machine dat de bezoeker denkt dat de website niet goed werkt en zapt alweer weg. Men heeft tegenwoordig geen tijd. Niet in de vrijetijd en zeker niet in werktijd.

Verder is de navigatie, de leesbaarheid (lettergrootte, layout) en de inhoud van de websites soms knullig. Het komt voor dat productgroepen bij naam of nummer worden vermeld, alsof de bezoeker deze al kent. Dan blijft het maar doorklikken om de informatie te vinden. Scherm-ergonomie is heel belangrijk.

Veel informatie wordt nog in PDF (Portable Document Fileformat) aangeboden. Een vervuiling op harde schijven is een gevolg. Waarom niet geheel in .html. Zoeken en lezen op het web.

Ik doe mijn best op ‘facilitaire informatie online’. (zoek het onder deze kreet maar eens op internet!) Laat me maar weten wat u er van vindt. Opbouwende kritiek is altijd van harte welkom.

Misschien vind u er ook informatie die u al een tijdje wilt hebben. Misschien kunt u uw informatie er ook kwijt om te delen of aan te bieden.

zie meer op www.facilitaire-info.nl

leo@hooijmans-noordwijk.nl

Met een handicap opmerkingen

Opruimen en ontruimen!

25-05-2010

Op 30 juni een mailtje van Henk Brentjes: “Dag Leo, goed om elkaar weer gesproken te hebben op de ALV. Vind je het leuk om een column voor ‘facility-info.com’ te schrijven? We hebben nog plek per medio juli. Het gaat om 650-700 woorden voor een zelf te kiezen thema. Ik hoor graag van je!” Eerst dacht ik: “‘Nee hè, mijn prioriteitenlijstje is al zo breed bovenaan”. Daarna dacht ik, “waarom ook niet?” Werken onder druk geeft bij mij altijd de beste prestatie. En een stukje van 650-700 woorden te schrijven is veel zwaarder dan een van 2500 woorden. En dan het ‘zelf kiezen van het thema’, als je zoveel te vertellen hebt! Ik pak er een euro bij. Kruis of munt… Verdorie munt. Zou er munt uit te slaan zijn met het stukje? Niet direct, denk ik, maar door kruisbestuiving van verschillende websites ben je beter vindbaar. Om het kort te maken, Henk, ik doe ‘t. Ik kan in de tijd dat ik je duidelijk wil maken dat ik geen tijd heb, het stukje wel fff pfff.. schrijven ;D Thema. Ja, en nu ‘t thema. Een van mijn stokpaardjes is ‘opruimen’. Dat betekent digitaal opruimen. Scannen, digitale tekeningen, plaatjes en teksten in pdf opslaan. Zoals het in een flexibel kantoor hoort. Weg met ‘t papier! Men zoekt dat vooral in ‘Het kantoor van de toekomst’, maar beseft niet dat dat kantoor allang bestaat. Het besparen van ruimte en het eenvoudiger terugvinden van informatie, waardoor men hoge kosten kan voorkomen, wordt bij veel mensen en bedrijven maar uitgesteld. In de huidige crisistijd kan men dat niet afhandelen omdat men daarvoor nog niet geoefend heeft. Maar nee, over digitaliseren moet ik het niet hebben.

Vorige week had ik nog een afspraak met een bedrijf dat digitaliseren als dienstverlening heeft. Komt de directeur zelf mee met zijn ‘netbook’ onwennig in de ene hand en een uitdraai op papier van mijn facilitaire-info.nl in de andere hand.Terwijl ik mijn notities in mijn smartphone invoerde, werd aan de overzijde van de tafel nog driftig potlood en papier gebruikt! Een ander thema is ‘ontruimen’. Dat klinkt bijna hetzelfde, maar is iets heel anders. Mijn kennis over ‘arbo in kantoor’ en digitaal plattegronden tekenen is prettig voor mijn relaties. Meestal heeft men te maken met een arbo-deskundige, die niets snapt van plattegronden en zeker niet van digitaal tekenen. Meestal hebben CAD tekenaars geen flauw benul van hoe mensen denken in noodsituaties. Ik kijk regelmatig naar ontruimingsplannen in gebouwen. Heel vreemd dat medewerkers van facilitaire diensten ontwijkingsgedrag vertonen als ik vraag hoe ik op de kaart de kortste weg naar de nooduitgang kan vinden. Een sterk staaltje zag ik in de ontvangsthal van een regionaal vliegveld. Mensen zonder kennis van tekening lezen werden in tegenovergestelde gestuurd. Op Schiphol is dat beter. Tekeningen met duidelijke routes. De legenda duidelijk en in Nederlands groot met een ondertiteling in het Engels. Heel grappig daar is de windroos. Een Boeing 747 met de neus richting het noorden. Ja, ik heb nog wel meer thema’s, maar is het wel zinnig om hier te gaan lopen pronken. Direct nadat Henk me vroeg dit stukje te schrijven leek het me verstandig om even de voorgangers in de column-reeks te bekijken. Alexander Bos schrijft over de collega consultants, of in beter Nederlands, “adviseurs”. Alexander krijgt even de ruimte om stoom af te blazen (30 april 2009). “De facilitaire wereld lijkt wel één van rozengeur en maneschijn….. Mooi! Mooi niet!”En ik geef ‘m gelijk. In de dertig jaar dat ik min of meer met de facilitaire wereld te maken heb is het in de basis eerder achteruit gegaan, dan vooruit. Dikdoenerij met SLA’s, PPP’s, HCCPs, ISO’s en vergaderen en seminars bezoeken. Als ‘t even kan in internationaal Engels. Dan verstaat ‘t management het wel, maar de mensen op de werkvloer verstaan het niet.

Dat houdt het klasse-verschil in stand! (de vraag is natuurlijk wel of het management ‘t begrijpt!) Seminars bezoeken haalde Gerard Dessing aan (2 juni 2009). Hij heeft al drie jaar ervaring en vraagt zich af of we met al die seminars en bijeenkomsten niet doorschieten. Gerard is meer voor ‘breaking news’ via FM-twitters. Wat dat allemaal ook betekenen mag.Suzan Vink-Opstal zal zich ‘waarschijnlijk’ afzijdig houden bij dit twitteren (zie haar column over hyves op 2 maart 2009). Maar dat mag ze zelf ook laten weten bij de reacties. Ze heeft helemaal gelijk in het stukje.En ehh….. Mijn hemel ik zit al bijna aan de 800 woorden. Stop, stop, stop. Naar strand! Het zand aanvegen ;D

Zie meer op www.facilitaire-info.nl

1 reactie

Explosie aan informatie zorgt voor stress en improductiveit

18-04-2010

Een paar signalen in de laatste tijd over lezen, leren en informatie geven reden om deze woorden eens onder de loep te leggen.
De Telegraaf bijvoorbeeld kwam met kreten zoals ‘E-mailen kost werknemer 20 uur per week’; ‘Explosie aan informatie zorgt voor stress en improductiviteit.’; ‘Leren tijdens werk is blinde vlek’ en ‘Personeel steekt meer op van nieuwe taken’.
Om auteursrechtelijk even veilig te zijn spreken we hier over

De Telegraaf van 15 en 17 april 2010 en de auteurs Milco Aarts en Jurry Brand.

Jurry Brand voelde Andries de Grip (Universiteit Maastricht) aan de tand. Andries: “Het idee dat elke werknemer zich zijn hele loopbaan moet blijven ontwikkelen raakt steeds meer ingeburgerd. Alleen is daar in het personeelsbeleid nog te weinig aandacht voor. Liefst 94% komt uit leren op het werk.”
Samenwerken in een groep en tegelijkertijd werken met een individuele beloning heeft geen zin. Dan houdt iedereen namelijk zijn kennis voor zichzelf, zegt De Grip. “En ouderen hebben ook geen zin om jongeren op te leiden als ze denken dat die straks hun plek gaan innemen.”

Milco Aarts meld dat de snelgroeiende informatieberg, waarmee steeds meer werknemers dagelijks te maken hebben, een steeds hogere tol gaat eisen. Naast de kosten van langdurig ziekteverzuim door burn-out, gaat steeds meer geld verloren aan improductiviteit van werknemers, die worstelen met een explosie aan informatie.
In de Verenigde Staten ging er in 2008 voor 1500 miljard dollar verloren aan werktijd als gevolg van overload (teveel aanbod).
In Nederland ontbreekt dit soort cijfers. Wel is bekend dat jaarlijks zich 1.6 miljoen mensen zich ziek melden, naar aanleiding van psychische overbelasting. Hetgeen een schadepost oplevert van vijf miljard euro.

Wat leren wij nu van bovenstaande? Of…. wat wist ik al en wat kan ik u wéér meegeven in dit artikel?
Nou, in ieder geval dat de ‘Intensieve Menshouderij’ (managementboek van Jaap Peters) gewoon doorgaat.
In bedrijven moeten steeds minder mensen in minder tijd steeds meer presteren. (In crisistijd moet het met nóg minder mensen!)
Een reden is dat jonge werknemers (X-Y-generatie) steeds langer doorleren om dan op de arbeidsmarkt in te stromen met veel kennis en weinig ervaring. De salariskosten liggen hoog bij een kandidaat met titel. Voor dat hoge salaris moet direct worden gepresteerd. En dat in samenwerking met oudere werknemers (baby-boomers) die hun kennis niet kwijt willen, omdat ze bang zijn (vooral in crisistijd) dat ze hun baan kwijt raken.

Ik had er genoeg van dat er over een ieder in deze maatschappij bakken met ongevraagde boodschappen worden uitgestort. TV-reclame, telefoondiensten, kranten, weekbladen, regiobladen, reclamefolders, enzovoort. Privé en zakelijk kan je je een beetje beschermen, maar op straat kom je er niet onderuit. Er is een illusie bij reclamemakers dat je een telefoonnummer of webadres onthoud als je langs een billboard (reclamebord) rijdt of als de bus/tram met reclame langs je heen dendert!

De poststroom in uw brievenbus en mailbox zwelt aan. Vakbladen stapelen zich op. Van lezen komt  bijna niets meer, van terugzoeken al helemaal niet. En de advertenties tot je nemen of later terugzoeken heeft al helemaal geen zin meer.
De weerstand tegen onnodig papier groeit. Kijk naar de stikkers NEE-NEE op de brievenbussen en de reactie op het programma van de Vara-Kassa in verband met De Telefoongids. Binnen een paar dagen na de uitzending waren er al 13.000 mensen die te kennen gaven de overbodige Telefoongids niet meer op papier te willen ontvangen.

Over bovenstaande kan ik nog uren uitweiden. Hoe de wereld en de maatschappij er beter uit kunnen zien. Maar dat doe ik nu niet. Even scherp stellen op mijn werk. En wat u eraan heeft.
Ik heb mijn informatieberg op mijn harde pc-schijf staan. Delen daarvan ben ik op het internet gaan plaatsen. Andere auteurs moedig ik aan om mee te doen. Samen delen is de opzet.
De informatie die op de website ‘facilitaire informatie’ staat kunt u lezen als u het nodig heeft.

Bij informatie op internet is het lekker promotie maken. Niet omdat internet reclame maken veel goedkoper is dan op gedrukt papier, maar omdat de leverancier dichter bij zijn potentiële klant komt. En de potentiële klant alleen maar door hoeft te klikken naar de website van de potentiële leverancier. Het werkt naar twee kanten.
Reclamebureau’s hebben er nog niet zoveel mee. Aan het uitwerken en plaatsen van een advertentie die al gauw 2-3.000 euro kost (voor een A-4 in kleur) valt meer te verdienen dan aan een paar euro onkosten op internet.

Mijn wens aan u, lezer van dit artikel, dat u ontspannen informatie tot u kunt nemen, wanneer u dat wilt. Dat deze website een platform mag zijn voor facilitaire medewerkers en managers. Zo ook voor medewerkers in de architectuur, inkoop, arbeidsomstandigheden, personeelszaken, enzovoort.
Enn… u mag rustig laten weten dat u prijs stelt op continuïteit.

Zie meer op www.facilitaire-info.nl ;D
leo@hooijmans-noordwijk.nl

Met een handicap opmerkingen